• White Facebook Icon
  • White Instagram Icon
  • White YouTube Icon

© 2018 by MAZIRU  記事画像の無断転載禁止  ห้ามทำซ้ำภาพบทความโดยไม่ได้รับอนุญาต

ช่วงเวลาแห่งการเปิดรับและยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น MAZIRU MUSIC 2015

August 4, 2018

เมื่อใกล้สิ้นปีก็ถึงเวลางานเทศกาลดนตรี MAZIRU MUSIC ที่จัดขึ้นปีละครั้ง เหล่านักดนตรีสไตล์ดั้งเดิมและสไตล์โมเดิร์นมาจากท้องถิ่นต่างๆ จะมาใช้เวลาร่วมกันเพื่อผสมผสานดนตรีที่งานคอนเสิร์ตแห่งนี้ ในปี 2558 เราได้มีโอกาสต้อนรับนักดนตรีจากโอกินาว่า เกียวโต และไทย   

 

 

ณ ชั้น 4 ดาดฟ้าของ HOF ART RESIDENCY ในย่านพระโขนง บนพื้นที่พอเหมาะเปิดโล่งสำหรับงานอีเว้นท์ ที่มีการติดตั้งระบบเครื่องเสียงและบาร์เครื่องดื่มไว้ เพื่อให้ผู้คนในงานสามารถพบปะพูดคุยกันได้อย่างง่าย     

 

เมื่อถึงเวลา 6 โมงเย็น ผู้คนเริ่มมารวมตัวกัน ฟ้าเริ่มสลัว Kanako Horiuchi และ Aiko Nakamura นักดนตรีพื้นเมืองชาวโอกินาว่าก็เริ่มบรรเลงเพลงให้พวกเราฟัง คนที่มาร่วมงานกำลังพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ก็ค่อยๆ หันมาสนใจจังหวะดนตรีที่มีเสน่ห์ของซันชิน ที่แทรกซึมผ่านเข้าโสตประสาทอย่างเรียบง่ายจับใจ นับเป็นใจความหลักของเพลง พื้นเมือง พอได้รู้ตัวอีกที ทุกคนก็หันไปชมการแสดงของทั้ง 2 คน อย่างตั้งอกตั้งใจราวกับถูกตราตรึงไว้กับเวที 

 

 

พอผู้ชมเริ่มมาเพิ่มขึ้น เสียงหองไลออนส์ วงดนตรีรุ่นใหม่ที่ผสานหมอลำกับเรกเก้เข้าด้วยกันก็ขึ้นแสดง ด้วยจังหวะอันทรงพลังของโทนเสียงต่ำ ประสานกับเสียงร้องโทนสูงที่โดดเด่นตามแบบฉบับของหมอลำ เพิ่มจังหวะด้วยเสียงแคน ซึ่งก่อนหน้าที่จะขึ้นแสดงทั้งนักร้องและหมอแคนจะพูดไว้ว่า "หมอลำนั้นเป็นเพลงพื้นเมืองของอีสาน พยายามทำอย่างไรก็คงเป็นเพลงกระแสหลักได้ยาก" แต่ด้วยการแสดงของหมอลำที่ดูทันสมัยมีการผสมผสานทางดนตรีก็ทำให้ผู้ชมครื้นเครงกันเป็นอย่างมาก

 

 

พอผู้ชมครึกครื้นกันเต็มที่ก็ถึงเวลาเปลี่ยนอารมณ์ด้วยจังหวะเพลงสบายๆ จาก Based on Kyoto วงยูนิต 2 คนที่มาจากเมืองเกียวโต ที่ประกอบไปด้วยกีต้าร์และแล็ปท็อป เล่นดนตรีแนวเฮาส์มิวสิค, ดั๊บสเตป, แอมเบียนท์, ดั๊บ, ฟังก์, เพลงพื้นเมือง และดนตรีแนวอื่นๆ อีกมากมาย เป็นการแสดงที่เปลี่ยนไปราวกับว่ามีออโรร่า เป็นภาพที่สวยงามเสมือนต้องมนต์ เพราะทุกคนที่งานเต้นอย่างไม่ลืมหูลืมตากันเลยทีเดียว    

 

 

และแล้วก็ถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุดของงาน การขึ้นแสดงร่วมกันของนักดนตรีทั้งหมดเป็นการรวมเอาจุดเด่นของแต่ละคนที่นำมาแสดงมาร้อยเรียงกันให้เป็นอันหนึ่งอันเดียว ทั้งเคยได้ฟังหรือยังไม่เคยฟัง และทั้งน่าประหลาดใจหรือหวนนึกถึงสมัยก่อน เป็นการเปิดโลกทัศน์ไปอีกแบบ ไม่รู้ว่าผู้ชมนั้นเต้นกันในสไตล์ไทยหรือโอกินาว่า แต่ทุกคนก็ยกมือขึ้นและเต้นกันอย่างสนุกสนาน ราวกับจะหายไปในสถานที่เต้นระบำโอบ้ง เต้นไปกับคนไม่รู้จักข้างๆ จนแทบจะกลายเป็นคนสนิทกัน พอรู้ตัวอีกทีการแสดงราวกับฝันนี่ก็จบลง แต่ผู้คนก็ยังไม่ยอมกลับ เป็นค่ำคืนที่ผู้ชมค่อยๆ ทยอยกลับกันเหมือนกับว่ายังเสียดายที่งานจบลง ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสชมกับการประชันดนตรีที่น่ามหัศจรรย์แบบนี้อีกครั้งเมื่อไรกัน

 

 

 

 

Photo: Yoko Sakamoto

 

Please reload

Related Articles
Please reload